Próbny II etap – część laboratoryjna : odpowiedzi

Link do zadań : Próbny II etap – część laboratoryjna

 

  • Komentarz : tutaj zdania macie zupełnie podzielone, trochę osób wypowiedziało się pozytywnie na temat tej laborki, że można było na niej przećwiczyć podstawowe reakcje z podstawowymi reagentami, które w sumie co rok się pojawiają na II etapie, zatem są wiedzą absolutnie obowiązkową i podstawową. Druga grupa osób stwierdziła, że zadania były zbyt proste i że nie da się zastąpić prawdziwej części praktycznej na zadaniu online, na sucho. Zgadzam się z jednymi i drugimi, w tym roku próbna laborka była jedynie testem i miała na celu sprawdzenie podstaw, które po prostu trzeba znać. Zadania były łatwe, bez żadnych mieszanin, ciał stałych, kompleksów itp.  Bardzo dziękuję wszystkim za komentarze, bo taka konstruktywna krytyka zaprocentuje dużą poprawą za rok 🙂

 

Rozwiązanie zadania 1 :

a) jest to typowe zadanie, które otwiera większość zadań laboratoryjnych. Raczej nie powinno sprawiać problemu – odczyn danego związku jest w stanie określić co lepszy gimnazjalista, natomiast kolory danych jonów to niezbędna wiedza, bez której w zasadzie nie warto pokazywać się na II etapie.

Radzę dokładnie przeanalizować każdy podpunkt tego typu ze wszystkich poprzednich edycji, ponieważ jest to takie zadanie, za które można dostać trochę punktów, właściwie nie dotykając nawet szkła laboratoryjnego (czy ewentualnie maczając papierek wskaźnikowy, co trudne praktycznie jakoś nie jest) . A więc po kolei :

  1. NH_{3}   :  zasadowy odczyn, charakterystyczny, drażniący zapach (no każdy chemik musi umieć zidentyfikować ten związek po zapachu…)
  2. KI   :  obojętny
  3. Ba(NO_{3})_{2}   : obojętny
  4. Pb(CH_{3}COO)_{2}   : odczyn delikatnie kwasowy
  5. AgNO_{3}   : odczyn kwasowy
  6. NaOH   :  odczyn zasadowy
  7. CuSO_{4}    : odczyn kwasowy, niebieskie/błękitne zabarwienie pochodzące od uwodnionych jonów miedzi (II)  Cu(H_{2}O)_{4}^{2+}

*Po samych, elementarnych obserwacjach można jednoznacznie zidentyfikować wodorotlenek sodu (mocno zasadowy odczyn), amoniak (zasadowy odczyn + charakterystyczny zapach jako ewentualne odróżnienie od zasadowego wodorotlenku) oraz siarczan miedzi (jedyny związek o zabarwieniu). A mając wodorotlenek sodu, dalsza identyfikacja by poszła całkiem przyjemnie

b) przykładowy tok rozumowania (Wasz również może być prawidłowy, to tylko jedna z możliwych analiz – najważniejsze, że poprawnie zidentyfikowaliście związki, które znajdują się w probówkach).

Z takiego zestawu najbardziej charakterystyczny tj. najłatwiejszy do identyfikacji powinien być wodorotlenek sodu, który tworzy mnóstwo nierozpuszczalnych wodorotlenków oraz jony srebra w postaci azotanu, który również tworzy charakterystyczne osady.

Widzimy, że srebro powinno w próbach krzyżowych stworzyć trzy osady (będzie to tlenek srebra (x2) oraz jodek srebra), co schematycznie (brudnopisowo) zapiszemy sobie poniżej (patrząc na wyniki zestawione w tabelce) :

  1. (pr 4 + pr 5) :  Ag^{+} \xrightarrow{NaOH} Ag_{2}O \downarrow   , tworzy się brunatny osad  Ag_{2}O
  2. (pr 4 + pr 6) : Ag^{+} \xrightarrow{NH_{3}} Ag_{2}O \downarrow   , tworzy się brunatny osad  Ag_{2}O   , który rozpuszcza się w nadmiarze odczynnika tworząc kompleks  Ag(NH_{3})_{2}
  3. (pr 4 + pr 2) : Ag^{+} \xrightarrow{KI} AgI \downarrow   , tworzy się żółty osad  AgI

Każda z tych reakcji jest inna i pozwala nam na identyfikację przede wszystkim azotanu srebra jako związku obecnego w probówce 4 [pr 4 = AgNO_{3} ] . W próbowkach 5 oraz 6 ewidentnie wytrącił się brunatny tlenek srebra, jednak tylko z reagentem z probówki 6 mamy dalsze rozpuszczanie osadu więc tam musi być amoniak, co pozwala nam na identyfikację zarówno probówki nr 5 oraz 6 : [pr 5 = NaOH ] oraz  [pr 6 = NH_{3} ]

Trzeci osad o charakterystycznym żółtym zabarwieniu musi pochodzić od jodku srebra, zatem w mamy także zidentyfikowaną zawartość probówki nr 2 [pr 2 = KI ]

Teraz moim zdaniem, najłtawiej zabrać się za wodorotlenek sodu i szukać osadów wodorotlenków (wodorotlenek ołowiu oraz wodorotlenek miedzi):

  1. (pr 5 + pr 1) :  OH^{-} \xrightarrow{?}  \searrow   , tworzy się białe zmętnienie (aby odróżnić ewidentne strącanie się osadu, które symbolizujemy  \downarrow )  od zmętnienia skorzystałem z symbolu wg własnej fantazji  \searrow   (a więc do użytku jedynie brudnopisowego)
  2. (pr 5 + pr 3) : OH^{-} \xrightarrow{Pb^{2+}} Pb(OH)_{2} \downarrow   , tworzy się biały osad Pb(OH)_{2}   , który rozpuszcza się w nadmiarze odczynnika tworząc kompleks  Pb(OH)_{4}^{2-}
  3. (pr 5 + pr 4) : tutaj już wszystko wiemy, bo zidentyfikowaliśmy już srebro
  4. (pr 5 + pr 7) : OH^{-} \xrightarrow{Cu^{2+}} Cu(OH)_{2} \downarrow   , tworzy się niebieski osad  Cu(OH)_{2}   , który na ogrzewaniu da czarny tlenek  CuO

Najwięcej problemów może sprawiać probówka 1, która daje zmętnienie. Ale pozostałe reakcje bezpośrednio wskazują nam na obecność jonów ołowiu (charakterystyczne rozpuszczanie w nadmiarze odczynnika), a zatem [pr 3 = Pb(CH_{3}COO)_{2} ] oraz jedyny niebieski osad w zestawieniu musi pochodzić od wodorotlenku miedzi, co jest jeszcze dalej potwierdzone w reakcji rozkładu pod wpływem temperatury, czyli [pr 7 = CuSO_{4} ]

I w ten sposób zidentyfikowaliśmy już sześć spośród siedmiu probówek, zatem przez eliminację (co oczywiście nie jest dowodem, ale punkt za identyfikację się należy) mamy [pr 1 = Ba(NO_{3})_{2} ] . Potwierdzenie płynie z reakcji (pr 1 + pr 7) , gdzie będzie się strącał charakterystyczny osad siarczanu baru. To tajemnicze zmętnienie (pr 1 + pr 5/6) pochodzi w takim razie od wodorotlenku baru.

Dalsze dowody identyfikacyjne przedstawiam pośrednio w równaniach reakcji w kolejnym podpunkcie (generalnie, do każdego związku z probówki wystarczyło podać dwie charakterystyczne reakcje (próby) i wtedy jest przyznawany punkt za identyfikację).

c)  Oto równania reakcji w postaci jonowej skróconej (ogółem, zdecydowanie najlepsza metoda zapisywania równań reakcji w części laboratoryjnej, bo ukazuje nam ona to, co najważniejsze w danej reakcji)

  1. (pr 1 + pr 7) : Ba^{2+} + SO_{4}^{2-} \rightarrow BaSO_{4} \downarrow     (biały, krystaliczny osad)
  2. (pr 2 + pr 3) : Pb^{2+} + 2I^{-} \rightarrow PbI_{2} \downarrow     (żółty osad, rozpuszczalny w nadmiarze odczynnika (powstały roztwór jest bezbarwny) :
    • PbI_{2} + 2I^{-} \rightarrow PbI_{4}^{2-}
  3. (pr 2 + pr 4) : Ag^{+} + I^{-} \rightarrow AgI \downarrow     (żółty osad, zielenieje na świetle. Oprócz tego należy wiedzieć, że nie rozpuszcza się w amoniaku)
  4. (pr 2 + pr 4) : 2Cu^{2+} + 4I^{-} \rightarrow 2CuI \downarrow + I_{2}    (to jest najtrudniejsza reakcja z całego zestawu ale szalenie ważna – musicie koniecznie ją umieć! Tutaj zachodzi reakcja redoks i jony miedzi są redukowane, natomiast jodki utleniają się do jodu. Czysty osad jodku miedzi (I) jest białym osadem, ale wydzielający się przy okazji jod ,,zanieczyszcza” jego barwę na jasnobrązową/brązową. Zauważcie, że tam jest jeszcze następcze ogrzewanie, które powoduje tworzenie się pary jodu, która jest odpowiedzialna za fioletową barwę.
  5. (pr 3 + pr 5) : Pb^{2+} + 2OH^{-} \rightarrow Pb(OH)_{2} \downarrow     (biały, osad, rozpuszcza się w nadmiarze odczynnika) :
    • Pb(OH)_{2} + 2OH^{-} \rightarrow Pb(OH)_{4}^{2-}
  6. (pr 3 + pr 6) : Pb^{2+} + 2NH_{3} + 2H_{2}O  \rightarrow Pb(OH)_{2} + 2NH_{4}^{+} \downarrow     (biały osad, nie rozpuszcza się w nadmiarze amoniaku)
  7. (pr 3 + pr 7) : Pb^{2+} + SO_{4}^{2-} \rightarrow PbSO_{4} \downarrow     (biały, krystaliczny osad)
  8. (pr 4 + pr 5) : 2Ag^{+} + 2OH^{-} \rightarrow 2AgOH \downarrow \rightarrow Ag_{2}O + H_{2}O     (tworzy się nietrwały wodorotlenek srebra, który rozpada się do brunatnego tlenku srebra – dopuszczalny jest zapis reakcji od razu do tlenku)
  9. (pr 4 + pr 6) : 2Ag^{+} + 2NH_{3} + H_{2}O  \rightarrow Ag_{2}O \downarrow + 2NH_{4}^{+}     (brunatny osad, rozpuszczalny w nadmiarze amoniaku) :
    • Ag_{2}O + 4NH_{3} + H_{2}O \rightarrow 2Ag(NH_{3})_{2} + 2OH^{-}
  10. (pr 5 + pr 7) : Cu^{2+} + 2OH^{-} \rightarrow Cu(OH)_{2} \downarrow     (niebieski osad, nierozpuszczalny w nadmiarze odczynnika).
  11. (pr 5 + pr 7) oraz ogrzewanie : Cu(OH)_{2} \xrightarrow{ \Delta T} CuO \downarrow + H_{2}O     (czarny/czarnobrunatny osad)
  12. (pr 6 + pr 7) : Cu^{2+} + 2NH_{3} + H_{2}O \rightarrow Cu(OH)_{2} \downarrow + 2NH_{4}^{+}      (niebieski osad, rozpuszczalny w nadmiarze amoniaku) :
    • Cu(OH)_{2} + 4NH_{3} \rightarrow Cu(NH_{3})_{4}^{2+} + 2OH^{-}

Rozwiązanie :

  • probówka 1 :   Ba(NO_{3})_{2}
  • probówka 2 :   KI
  • probówka 3 :   Pb(CH_{3}COO)_{2}
  • probówka 4 :   AgNO_{3}
  • probówka 5 :   NaOH
  • probówka 6 :   NH_{3}
  • probówka 7 :   CuSO_{4}

Rozwiązanie zadania 2 :

d) To jest zdecydowanie trudniejsze zadanie, niż to poprzednie, ponieważ mamy tutaj dowolne kombinacje kation-anion. Tok rozumowania :

Podczas prób krzyżowych tylko w jednej reakcji wydziela się charakterystyczny gaz o drażniącym zapachu, który identyfikujemy jako amoniak. Patrząc na zestaw kationów i anionów widzimy, że amoniak może powstać w reakcji jonu amonowego z jonem wodorotlenowym, a zatem te dwa jony są obecne w pr 1 / pr 2. Kolejno tworzące się osady z udziałem probówki 2 świadczą o tym, że wodorotlenek musi znajdować się w pr 2, a przez eliminację mamy w takim razie obecny jon amonowy w pr 1. [pr 1 = NH_{4}^{+} ]  oraz  [pr 2 = OH^{-} ] .

Skoro mamy zidentyfikowany wodorotlenek, to analizujemy, jakie wodorotlenki mogłyby się wytrącić. Widzimy, że z każdym kationem oprócz sodu wytrąci się osad/wydzieli się gaz, co przy okazji identyfikuje kation sodu obecny w probówce 2 [pr 2 = NaOH ] . Oto potencjalne osady z ich przewidywaną charakterystyką :

  • Ag^{+} \xrightarrow{OH^{-}} Ag_{2}O \downarrow   , strąca się brunatny osad   \implies   i widzimy, że taka reakcja ma miejsce (pr 2 + pr 3)
  • Al^{3+} \xrightarrow{OH^{-}} Al(OH)_{3}  \downarrow   , strąca się biały osad, rozp. w nadmiarze odczynnika   \implies   i widzimy, że taka reakcja ma miejsce (pr 2 + pr 4/5)
  • Cu^{2+} \xrightarrow{OH^{-}} Cu(OH)_{2} \downarrow   , strąca się niebieski osad   \implies   i widzimy, że taka reakcja ma miejsce (pr 2 + pr 6)
  • Zn^{2+} \xrightarrow{OH^{-}} Zn(OH)_{2} \downarrow   , strąca się biały osad, rozp. w nadmiarze odczynnika \implies   i widzimy, że taka reakcja ma miejsce (pr 2 + pr 4/5)

A więc z powyższych reakcji, mogę zidentyfikować jony miedzi oraz jony srebra, natomiast nie wiadomo jeszcze dokładnie jak rozlokowany jest cynk i glin. Mogę zapisać :  [pr 3 = Ag^{+} ]  (i skoro jedyną rozpuszczalną solą srebra, która da się tu utworzyć dla srebra to azotan, to zapiszę : [pr 3 = AgNO_{3} ] , [pr 6 = Cu^{2+} ]  oraz [pr 4 lub 5 = Al^{3+} , Zn^{2+} ]

Teraz można zająć się srebrem, czyli probówka nr 3. Ze srebrem spodziewalibyśmy się następujących osadów :

  • Ag^{+} \xrightarrow{Cl^{-}} AgCl \downarrow   , strąca się biały osad, fioletowiejący na świetle   \implies   i widzimy, że taka reakcja ma miejsce (pr 3 + pr 4)
  • Ag^{+} \xrightarrow{Br^{-}} AgBr  \downarrow   , strąca się żółty osad    \implies   i widzimy, że taka reakcja ma miejsce (pr 3 + pr 6/7)
  • Ag^{+} \xrightarrow{I^{-}} AgI  \downarrow   , strąca się żółty osad   \implies   i widzimy, że taka reakcja ma miejsce (pr 3 + pr 6/7)
  • Ag^{+} \xrightarrow{S_{2}O_{3}^{2-}} Ag_{2}S_{2}O_{3} \downarrow   , strąca się biały osad, rozp. w nadmiarze odczynnika \implies   i widzimy, że taka reakcja ma miejsce (pr 3 + pr 8)

Z powyższych reakcji można wykryć jony chlorkowe obecne w probówce 4 oraz jony tiosiarczanowe obecne w probówce 8. Nie jesteśmy jeszcze pewni co do dokładnego rozmieszczenia jonów jodkowych i bromkowych,które są w probówkach 6 oraz 7. Mogę zapisać :  [pr 4 = Cl^{-} ] , [pr 8 = S_{2}O_{3}^{2-} ]  oraz [pr 6 lub 7 = Br^{-} , I^{-} ]

Opis reakcji 6 + 7, a zwłaszcza brunatne zabarwienie po dodaniu alkoholu wskazuje na obecność jodu jako jednego z produktów. Skoro jednym z możliwych anionów są jony jodkowe (I^{-} ) to widzimy, że musiało zajść ich utlenienie (reakcja redox) do wolnego jodu. Jedynie jony miedzi (II) mogą być za to odpowiedzialne, które zresztą mamy już zidentyfikowane w probówce 6, co dodatkowo nam je potwierdza oraz jednocześnie pozwala wykryć jony jodkowe [pr 7 = I^{-} ]  i przy okazji (bo mieliśmy sytuację albo/albo z bromkami/jodkami) :  [pr 6 = Br^{-} \implies CuBr_{2} ]

Teraz można by spróbować zróżnicować probówki 4 oraz 5, a więc z jonami cynku/glinu. Mamy w tym celu dwie informacje :

  • (2 [w nadmiarze] + 4) + 1    :  bz
  • (2 [w nadmiarze] + 5) + 1 + ogrzewanie  :   strąca się biały osad, wydziela się gaz o drażniącym zapachu

Po pierwsze, zwróćmy uwagę, że reakcja cynku oraz glinu z probówką 2 (a więc wodorotlenkiem sodu) strąci odpowiednie wodorotlenki, a potem one rozpuszczą się w jego nadmiarze dając odpowiednie kompleksy. Druga reakcja jest charakterystyczna dla glinu, gdzie z powrotem strąci się wodorotlenek z jednoczesnym wydzielaniem amoniaku. Zatem mogę napisać :  [pr 4 = Zn^{2+} \implies ZnCl_{2} ] oraz [pr 5 = Al^{3+} ]

Przypatrzmy się jeszcze probówce 1, w której wykryliśmy już jony amonu. Jako anionu nie może być jonu hydroksylowego (bo zaszła by reakcja tworzenia amoniaku) ani halogenki lub tiosiarczan, ponieważ strącałaby się odpowiednie sole srebra przy dodawaniu probówki 3, zatem jedynym możliwym anionem jest azotan [pr 1 = NH_{4}NO_{3} ] . To już drugi raz kiedy pojawia się azotan, a skoro wiemy, że jeden z anionów ma się pojawić łącznie trzy razy, to azotan musi być także w ostatniej probówce, gdzie jeszcze nie wykryliśmy anionu tj. probówce 5 [pr 5 = Al(NO_{3})_{3} ]

Analogicznie postępujemy z kationem – brakuje nam dwóch kationów (w probówkach 7 oraz 8) i musi to być ten sam kation. Nie może to być miedź, ponieważ reagowałaby z jodem w probówce 7, tak samo nie może to być srebro i nie może to być jon amonowy bo reagowałby z wodorotlenkiem dając gaz. Pozostałe możliwości to jony cynku, sodu, glinu. Dodanie wodorotlenku (tj. probówki 2) do probówek 7 oraz 8 nie powoduje tworzenia osadu, zatem nie będą się tam tworzyć osady wodorotlenków, co eliminuje nam jony cynku oraz glinu, zatem pozostaje sód.

Rozwiązanie :

  • probówka 1 :   NH_{4}NO_{3}
  • probówka 2 :   NaOH
  • probówka 3 :   AgNO_{3}
  • probówka 4 :   ZnCl_{2}
  • probówka 5 :   Al(NO_{3})_{3}
  • probówka 6 :   CuBr_{2}
  • probówka 7 :   NaI
  • probówka 8 :   Na_{2}S_{2}O_{3}

e) równania reakcji w formie jonowej skróconej :

  1. (pr 1 + pr 2) : NH_{4}^{+} + OH^{-} \rightarrow NH_{3} \uparrow  + H_{2}O     (wydziela się gaz o charakterystycznym, drażniącym zapachu)
  2. (pr 2 + pr 3) : 2Ag^{+} + 2OH^{-} \rightarrow 2AgOH \downarrow \rightarrow Ag_{2}O + H_{2}O     (tworzy się nietrwały wodorotlenek srebra, który rozpada się do brunatnego tlenku srebra – dopuszczalny jest zapis reakcji od razu do tlenku)
  3. (pr 2 + pr 4) : Zn^{2+} + 2OH^{-} \rightarrow Zn(OH)_{2} \downarrow     (biały osad, rozpuszcza się w nadmiarze odczynnika)
    • Zn(OH)_{2} + 2OH^{-} \rightarrow Zn(OH)_{4}^{2-}
  4. (pr 2 + pr 5) : Al^{3+} + 3OH^{-} \rightarrow Al(OH)_{3} \downarrow     (biały, osad, rozpuszcza się w nadmiarze odczynnika)
    • Al(OH)_{3} + OH^{-} \rightarrow Al(OH)_{4}^{2-}
  5. (pr 2 + pr 6) : Cu^{2+} + 2OH^{-} \rightarrow Cu(OH)_{2} \downarrow     (niebieski osad, nierozpuszczalny w nadmiarze odczynnika)
  6. (pr 3 + pr 4) : Ag^{+} + Cl^{-} \rightarrow AgCl \downarrow     (biały osad, fioletowiejący na świetle)
  7. (pr 3 + pr 6) : Ag^{+} + Br^{-} \rightarrow AgBr \downarrow     (żółty osad)
  8. (pr 3 + pr 7) : Ag^{+} + I^{-} \rightarrow AgI \downarrow     (żółty osad)
  9. (pr 3 + pr 8) : Ag^{+} + S_{2}O_{3}^{2-} \rightarrow Ag_{2}S_{2}O_{3} \downarrow     (biały osad, czernieje, rozpuszcza się w nadmiarze odczynnika) :
    • Ag_{2}S_{2}O_{3} + 3S_{2}O_{3}^{2-} \rightarrow 2Ag(S_{2}O_{3})_{2}^{3-}
    • czernienie wynikające z reakcji :  Ag_{2}S_{2}O_{3} + H_{2}O \rightarrow Ag_{2}S \downarrow + 2H^{+} + SO_{4}^{2-}
  10. (pr 6 + pr 7) : 2Cu^{2+} + 4I^{-} \rightarrow 2CuI \downarrow + I_{2}    , tą reakcję już omawiałem. Przypominam jedynie, że jest ekstremalnie ważna 🙂
  11. (pr 2 + pr 3) + pr 1 :  Ag_{2}O + 4NH_{3} + H_{2}O \rightarrow 2Ag(NH_{3})_{2} + 2OH^{-}
  12. (pr 2 + pr 4) + pr 1 : Zn(OH)_{4}^{2-} + 4NH_{4}^{+} \rightarrow Zn(NH_{3})_{4}^{2+} + 4H_{2}O
  13. (pr 2 + pr 5) + pr 1 : Al(OH)_{4}^{-} + NH_{4}^{+} \xrightarrow { \Delta T} Al(OH)_{3} \downarrow + NH_{3} + H_{2}O
  14. (pr 2 + pr 4) + pr 1 : Zn(OH)_{4}^{2-} + 4NH_{4}^{+} \rightarrow Zn(NH_{3})_{4}^{2+} + 4H_{2}O
  15. (pr 2 + pr 6) + pr 1 :   Cu(OH)_{2} + 4NH_{4}^{+} + 2OH^{-} \rightarrow Cu(NH_{3})_{4}^{2+} + 2H_{2}O
  16. (pr 3 + pr 4) + pr 1 + pr 2 : AgCl + 2NH_{4} + 2OH^{-} \rightarrow Ag(NH_{3})_{2}^{+} + Cl^{-} +  H_{2}O
  17. (pr 3 + pr 4) + pr 8 : AgCl + 2S_{2}O_{3}^{2-} \rightarrow Ag(S_{2}O_{3})_{2}^{3-} + Cl^{-}   
  18. (pr 3 + pr 6) + pr 8 : AgBr + 2S_{2}O_{3}^{2-} \rightarrow Ag(S_{2}O_{3})_{2}^{3-} + Br^{-}   
  19. (pr 6 + pr 7) + pr 8 :  I_{2} + 2S_{2}O_{3}^{2-} \rightarrow 2I^{-} + S_{4}O_{6}^{2-} 

 

Rozwiązanie zadania 3 :

f) Wykonamy tak zwaną próbę Lucasa z odczynnikiem Lucasa  (ZnCl_{2} + HCl )  – było to już tutaj  Zadanie A6, podpunkt 4

Odczynnika Lucasa używa się właśnie w sytuacji kiedy chcemy rozróżnić rzędowość alkoholu, co opiera się na szybkości zachodzącej reakcji. Reakcja, która ma tutaj miejsce to zwykła substytucja  S_{N}1

ROH \xrightarrow{HCl , \ ZnCl_{2}} RCl

Reakcja ta przebiega poprzez karbokation, których stabilność maleje w kierunku  3^{\circ} > 2^{\circ} > 1^{\circ} , zatem spodziewamy się najszybszej reakcji dla alkhoolu trzeciorzędowego i najwolniejszej dla pierwoszorzędowego. Tworzący się chlorek alkilu jest w tych warunkach słabo rozpuszczalny (nie tworzy się taki ewidentny osad, ale raczej obserwujemy zmętnienie – patrz zdjęcie)

(po lewej negatywna, po prawej dodatnia próba Lucasa)

  • tert-butanol jako alkohol trzeciorzędowy reaguje od razu , zmętnienie obserwujemy niemalże od razu
  • izopropanol jako alkohol drugorzędowy potrzebuje około 3-5 na zajście reakcji
  • etanol jako alkohol pierwszorzędowy w takich warunkach właściwie nie reagujemy, nic nie obserwujemy.

 

f) Fenole reagują pozytywnie w próbie z jonami  Fe^{3+} i powstają wówczas barwne kompleksy żelaza(III). Roztwór przyjmuje barwę granatową, czerwoną, purpurową, fioletową lub zieloną w zależności od rodzaju fenolu.

Znalezione obrazy dla zapytania phenol and FeCl3

Lub alternatywny zapis :

7 myśli w temacie “Próbny II etap – część laboratoryjna : odpowiedzi”

    1. Jak najbardziej. Problem tkwi w tym, że wpłynęło dopiero 38 ankiet, a więc niezbyt reprezentacyjna ilość 😀

    2. Oczywiście należy też zaznaczyć, że w ankiecie zagłosowało 100 osób (ponad) , że chcą próbny II etap jednocześnie deklarując, że wypełnią ankietę. I póki co ja poświęciłem >35 h na tworzenie i pisanie tego próbnego II etapu, ale żeby napisać 10 minutową ankietę to już nie ma komu…

  1. To zwykle tak jest, mało wdzięczności za to co się robi. Ale robota nad tym wszystkim wyszła Ci naprawdę świetnie, dzięki 😀

  2. Też chciałem zadać to pytanie tylko nie wiedziałem za bardzo gdzie. A i nawet jak masz prawie 40 ankiet to tylko nie wiele mniej niż po 1 etapie, a po takiej ilości czasu raczej wątpliwe ze ktokolwiek, jeszcze ja wypełni. Miło by było dowiedzieć się jak ogólnie ludzie sobie radzili z twoimi zadaniami. I rzeczywiście tak średnio to wyszło,że ty tyle pracy a inni nawet tej ankiety nie wypełnią 🙁

    1. Będzie na pewno w następnym tygodniu, mam nadzieję, że po weekendzie trochę wpłynie 🙂

Leave a Reply